“Sokaku i të Marrëve”, Qytetit të origjinës nga Timo Flloko

Sokaku i të Marrëve

Qytetit të origjinës

Tatëpjetë Sokakut të të Marrëve zbres,

Nëpër të mistertin katakomb, në terr.

(Ç’fantazi e prapë ta ketë shpikur, vallë,

Këtë pjerrinë a udhë të fshehtë për ferr?)

T’i merr mendtë, të pataks ky qytet,

Që rri pezull atje përmbi re,

Hapesire e Sponsorizuar

Ngritur lartësive, dozot, enkas,

Erërave të qiellit për t’u bërë fole.

Yjet varur sa s’i prek me dorë,

Dritë e Hënës e ngjyros me ar qytetin,

I çuditshëm duket ai, surreal,

Si në pikturat e Bashkim Zano-Ahmetit.

Mbahem fort mos më merr rrëpira,

Tatëpjetë atij honi mesjetar,

Rrapëllimës, ku dikur lëshoi

Aeroplanin Dino Çiçua i marrë…

Si i verbër mund të qorrollisesh,

Të gremisesh, shenjë të humbësh fare,

Ca më keq, mendsh të ikësh përngaherë,

Kur shkon poshtë Sokakut të të Marrëve.

Si skaj ëndrre që s’ia gjen dot fundin,

Të tërheq me vete e të merr.

(Tek shkel gurë prej stralli, më ngjan vetja

Si Virgjili i Dantes nëpër ferr…)

Kufi i shuar mes dheut, nëndheut,

Arkeolog në botë ta ndajë s’e ka të lehtë,

Nën një sterrë të këtij labirinti, ndoshta,

Fshihet Grali, misteri i shenjtë.

Sokak i fantaksur, kryemarrë,

Më i thikëti pa fjalë në univers,

Që mbyt grahma dhimbjesh gjer në zgrip,

Dhe jep shpirt te pragu i Kadaresë.

Më bëhet se prej shekujsh endem,

Si një hije nëpër gjurmët e të parëve,

I përhënur nga magjí e natës zbres

Si i marrë Sokakut të të Marrëve./Exlibris.al/